„Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc was trwał” (J 15, 16)

„Jezus wyszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli (aby z Nim byli), by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki, i by mieli władzę wypędzać złe duchy. Ustanowił, więc Dwunastu…” (zob. Mk 3,13-19).

Jestem animatorem – ponieważ Pan mnie powołał

Animator (para animatorska) powinien mieć świadomość powołania-wybrania. Nikt nie wybiera się sam na animatora, to krąg w tajnym głosowaniu na podsumowaniu rocznym (w czerwcu) wybiera parę animatorską. Małżeństwa w kręgu wskazują animatorów, ale to Pan ich powołuje do posługi.

Pan Jezus powołując animatorów, nie wzywa ich najpierw do służby, ale do tego by z Nim byli (zob. Mk 3,13-19).Bardzo często ten wybór kręgu odbierany jest przez parę animatorską jak wielkie brzemię, a jest to przede wszystkim wielka łaska, wielkie dobro dla małżeństwa. Animator jako uczeń Jezusa, wezwany jest by „dołączyć do orszaku Nauczyciela-Mistrza, chodzić z nim i naśladować jego tryb życia”.

Skoro Pan wezwał, to znaczy, że krąg nie jest nasz, ale Pana. I jeśli chcemy być dobrymi animatorami musimy przylgnąć do Jezusa, od Niego czerpać moc i siłę. Powołanie na animatorów jest wezwaniem do głębokiej modlitwy, nawrócenia i umiłowania Eucharystii. Warto zapytać samych siebie, czy po wyborze na animatorów powstało w nas pragnienie by więcej się modlić i częściej chodzić na Mszę św.? Jeśli chcemy rzetelnie wypełniać posługę pary odpowiedzialnej, to niezbędna jest modlitwa za krąg oraz wsparcie sakramentalne – Eucharystia i sakrament pojednania. W „Zasadach DK” czytamy „Każde małżeństwo pełniące posługę pary odpowiedzialnej powinno: być rozmodlone, żyć życiem sakramentalnym, obejmować modlitwą sprawy i ludzi, którym służy”. (Ojciec Franciszek zachęca animatorów do jednej Mszy św. w tygodniu w intencji kręgu - oczywiście poza niedzielą).

Dużą pomocą dla animatorów, jest także praktyka powierzania swojej posługi Niepokalanej Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze. Zostając animatorami stajemy się diakonią DK. „Członkowie Diakoni praktykują codziennie oddanie się Niepokalanej, Matce Kościoła i Chrystusowi Słudze, o ile to możliwe na początku dnia. Praktyka ta polega na chwili krótkiej, osobistej modlitwy, w której wyraża gotowość zjednoczenia z Maryją w jej oddaniu się w Duchu Świętym Chrystusowi Słudze, szczególnie w zadaniach danego dnia. Z tym łączy się prośba o namaszczenie Duchem Świętym dla należytego ich wykonania.”

Oprócz modlitwy animatorzy powinni być nośnikami i strażnikami charyzmatu Ruchu, „znać zasady DK, akceptować je i być im wierne, oraz pogłębiać wiedzę religijną, w szczególności dotyczące małżeństwa i rodziny” (por. Zasady DK, pkt. 32). Powołanie na animatorów wzywa do modlitwy i „dokształcania” się. Podstawowymi lekturami są: „Zasady DK”, „List DK” oraz inne materiały formacyjne, głównie dotyczące zobowiązań, a więc „I rok pracy” i broszury „Namiot Spotkania”, „Modlitwa małżonków”, „Dialog małżeński”, „Zobowiązania” (wszystkie te materiały są dostępne w punkcie oazowym), bogatym źródłem informacji są również strony internetowe DK.

Animator jest uczniem Jezusa, przede wszystkim poprzez przebywanie z Nim, słuchanie tego co mówi w Piśmie św. i poprzez charyzmat Ruchu.

Na koniec posłuchajmy naszego założyciela – ojca Franciszka: „Para animatorska zabezpiecza prawidłowy rozwój kręgu. Stara się pomóc każdemu z członków, aby coraz głębiej i autentyczniej przeżywali swoje chrześcijaństwo. Jest odpowiedzialna za rozwój przyjaźni, jedności i miłości wewnątrz kręgu. (…) Pierwszym koniecznym nastawieniem pary animatorskiej jest świadomość, że „beze mnie nic uczynić nie możecie” (J 15, 5), połączona z ufnością i oparta na słowach: „Moja łaska ci wystarczy, gdyż moja moc rozwija się w słabości” (2 Kor 12, 9). (…) Para animatorska winna być ufna w pomoc Bożą. Jej życie modlitwy musi być coraz głębsze, intensywniejsze.”

Niepokalana Matko Kościoła – módl się za nami.

Chryste Sługo – zmiłuj się nad nami.

Duchu Święty – prowadź nas.

- ZJ